تنهای بی نشان

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد

و اشک من تورا بدرود خواهد گفت نگاهت تلخ و افسرده است

 دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است

 غم این ناتوانی همه توش و توانت را ز تن برده ست ×

 تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی

 تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی

تو را کوچیدن از این خاک ، دل بر کندن از جان است

تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است ×

 تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران

تو را این خشک سالی های پی درپی

تو را از نیمه ره برگشتن یاران

 تو را تزویر غم خواران زپا افکند

 تو را هنگامه ی شوم شغالان ،

بانگ بی تعطیل زاغان در ستوه آورد ×

تو را با پیشانی پاک نجیب خویش

که از آن سوی گندم زار طلوع با شکوهش خوشتراز صد تاج خورشید است

 تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت

 تو با آن چهره ی افروخته از آتش غیرت

که در چشمانمن والاتر از صد جام جمشید است

 تو با چشمان غم باری که روزی چشمه ی جوشان شادی بود

 و اینکحسرت و افسوس بر آن سایه افنده ست

خواهی رفت

و اشک من تو را بدرود خواهد گفت ×

 من این جا ریشه در خاکم

 من این جا عاشق این خاک ، اگر آلوده یا پاکم

 من این جا تا نفس باقی ست می مانم

 من این جا چه می خواهم ، نمی دانم

 امید و روشنایی گرچه در این تیرگی ها نیست

من این جا باز در این دشت خشک تشنه می مانم

من این جا ، روزی آخر با دست تهی ، گل بر می افشانم

 من این جا روزی آخر از ستیغ کوه ،

چون خورشید

 سرود فتح می خوانم

و می دانم تو روزی باز خواهی گشت ...

(وصف حال من و مدرسمون!)

بگذار یکبار دیگر شروع کنیم،یکبار دیگر..می دانم فرصتی نیست اما بگذار این ساعت ما باشد که ثانیه ها را تنظیم می کند.

کم کم داشت یادم می رفت تمام آن خستگی ها و حرف های مانده را،دنبال یک فرصت می گشتم،یک فرصت که ثابت کنم نقاشی سیاه و گرفته ی ماه،خروش وحشیانه ی دریا و بی رونقی بازار گل سرخ تقصیر من نبوده است.من فقط دنبال رواج حرمت سنگ بودم نه بی آبرویی رفاقتمان .من فقط از گذر لحظه های نیلو فیمان پشت میزهای چوبی می ترسیدم.می ترسیدم باز همه چیز بگذرد و من بمانم با کوله باری از خاطره و بی حرمتی حرمت های رفته..

بیا این بار تو هم فراموش کن ،تو هم بگذر .بیا دوباره شروع کنیم.دوباره،از همان اول..

سلام،من سمانه هستم،فکر کنم همدیگه رو بشناسیم،یا شایدم نه فقط یه اتفاق خوب باعث این آشنایی شده...

حال همه‌ ی ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن ِ گاه به گاه ِ خیالی دور

که مردم به آن شادمانی ِ بی‌ سبب می‌ گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار ِ زندگی می ‌گذرم

که نه زانوی ِ آهوی ِ بی‌ جفت بلرزد و

نه این دل ِ ناماندگار ِ بی‌درمان

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی ِ خوابهای ما سال ِ پربارانی بود

می ‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ ی باز نیامدن است

اما تو لااقل

حتی هر وهله

گاهی

هر از گاهی

ببین انعکاس ِ تبسم ِ رؤیا

شبیه ِ شمایل ِ شقایق نیست؟

راستی خبرت بدهم خواب دیده ‌ام خانه ای خریده‌ ام

!بی ‌پرده، بی ‌پنجره، بی ‌در، بی ‌دیوار ... هی بخند

بی‌ پرده بگویمت: چیزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فراز ِ کوچه ی ما می‌ گذرد

باد بوی نامهای کسان من می ‌دهد

یادت می ‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نه ری ‌را جان! نامه ‌ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

:از نو برایت می ‌نویسم

!حال همه‌ ی ما خوب است، اما تو باور نکن

به نام آنکه هرچه هست از اوست...

آهای!تنهای بی نشان!مبادا روشنی چشمان خورشیدی باعث شود که دیگر بی نشان نباشی!

نمی دونم دقیقا می شه گفت اینجا کجاست یا نه،این جا(هم زمان هم مکان)یه جورایی آغاز و پایانه.اصولا همیشه گذر از یه دنیا به دنیای دیگه هم وحشت انگیز هم جالب و دوست داشتنیه.

نمی دونم چقدر از این پاراگراف دستگیرت شد ولی فکر کنم آغاز جای خوبی برای شروع این حرف ها نباشه..

آری،حرف هایم باید ساده باشد..